We did it !

ARC: een Zeilrace van maar liefst 2806 zeemijl over de Atlantische oceaan in een tijd van 15 dagen, 11 uur , 15 minuten en 9 seconden !!

Op 26 november 2006 om 13.00 uur locale tijd vertrokken we vanuit Las Palmas op Gran Canaria naar Sint Lucia ( Caraiben )

De crew bestond uit twee vrouwen en vier mannen:Cinzia en Flora uit Italie, Mark, Jos, Jacques en mezelf alle 4 uit Belgie, er werden drie teams gevormd:Jos / Jacques , Cinzia / Mark , Flora / en mezelf.

Elk team moest een shift doen van 4 uren . De eerste shift begon om 20.00 , de tweede om 24.00 en de derde om 4.00 uur . Het team dat de eerste shift gedaan had nam om 8.00 s’morgens over van de laatste shift.

We hadden afgesproken om er een wedstrijdje van te maken, de shift die de grootste afstand aflegde in 4 uur tijd moest bij aankomst niet betalen op het eerste etentje aan wal !! Al snel werd het een serieuze wedstrijd, het kwam zelfs zo ver dat er echt met de chrono tot op de laatste seconde werd gevaren om toch maar te kunnen winnen, al snel werd er s’nachts meer afstand afgelegd dan overdag, meestal is het andersom !

Mark en Cinzia wonnen uiteindelijk, zij legden in vier uur tijd een afstand af van maar liefst 34,8 nautical miles wat zeer goed is !

Ook hadden we afgesproken dat we eenmaal per dag ’s avonds allen samen te eten, het team die de eerste shift deed moest koken wat voor sommigen een culinaire aanpassing was ! Soms hadden we geluk en hing er een visje aan de lijn (Dorada) die werd klaargemaakt in de oven en opgediend met een lekker citroentje, kan je wel vertellen dat iedereen ervan smulde !
Verse vis vanuit de zee smaakt toch anders als die van uit de viswinkel !

De afwas werd meestal vrijwillig gedaan wat normaal de taak was van de eerste shift.Voor sommigen was het soms een beetje ergernis dat er een afwas bleef staan maar al bij al viel het mee, je eventjes inzetten en het vaatje was klaar.

Volgens de weerkaart kwam er binnen twee a drie dagen een storing rond 30° West gevolg zou zijn praktisch geen wind, we kozen dan voor meer zuidelijke te varen om de storing te omzeilen daar er meer kans was op wind zo voorspelde men toch, maar tja na een paar dagen was de storing al verdwenen alvorens de eerste boten op de noordelijke route daar aankwamen, hetgeen voor ons wel nadelig uitkwam, we hadden dan ook meer afstand afgelegd dan in feite nodig was ! De eerste 6 dagen gevaren in lichte winden zonder echt goed op te schieten , daarna kwam het passaatwindje van 20/25 knopen en vanaf dan begon het echt te vlotten , dagen van bijna 200 nms achter elkaar, toen ging het plots wel heel snel .

Dag 11 hoorde Mark een lichte knal en kort nadien nog één ? Niemand had het gehoord maar daarna hoorden we een raar geluid achteraan het stuurwiel (stuurstand ), Mark ging kijken in één van de achterste bakken en zag dat de aanhechting roer/spant aan het scheuren was ook aan de andere kant ! oei wat nu gedaan ? Na serieus overleg hebben we besloten om een paar verstevigingen aan te brengen en minder zeil te voeren om de belasting op het roer te verminderen, dit werd dan dagelijks minstens om de twee uur gecontroleerd, de aanhechting roer/spant scheurde niet meer verder wat uiteindelijk toch een goede beslissing was. Via de ARC vernamen we dat enkele boten ook schade hadden opgelopen maar deze waren wel veel erger, één met mastbreuk, de eigenaar van de boot werd zowat gek, een ander had zijn roer verloren er was zelfs een boot waar een bemanningslid drie keer overboord was gesprongen, telkens konden ze hem terugvinden maar deze had achteraf wel dringende medische hulp nodig.

Gelukkig hadden we aan boord de mogelijkheid tot communicatie, namelijk een iridium telefoon met een internet aansluiting, elke dag kregen we van de ARC een weerbericht en de posities door van de andere deelnemers en gaven wij dagelijks onze positie door aan de ARC.
Iedereen aan boord had de mogelijkheid om naar het thuisfront te mailen, elke dag speelde Mark dan voor postduif wat hem goed afging ;-)
er werd dan ook elke dag gevraagd heb ik mail !

Na 15 dagen,11 uur,15 minuten en 9 seconden gingen we over de finishline in Rodney Bay, daar werden we onthaald met toeters en bellen, als we klaar waren met aanleggen en de boot stevig vastlag kregen we van de ARC een grote mand met vers fruit met tussenin een fles Rhum. Eerste wat ik deed was de champagne laten knallen en nuttigen natuurlijk, daarna moest die fles rhum eraan geloven, 20 minuutjes en ze was soldaat wat ons al direct in stemming bracht om te gaan feesten in de bar gelegen in de jachthaven, daar werdt al deftig gefeest door de andere finishers, het was voor iedereen een ontlading !!

Een paar dagen later zijn we dan wat gaan toeren met de boot langs het eiland en genoten we van het mooie weer, natuur enz.

Voor mij was dit een mooie en aangename ervaring dat ik graag nog eens zou willen overdoen ;-))